Bu, bütün St. Paul foklarının yazın kumsallarına dönerken söyledikleri büyük derin deniz şarkısıdır. Bir tür çok hüzünlü fok Millî Marşı'dır.
Sabahleyin buldum arkadaşlarımı (ah, ne de yaşlıyım ben!) Yaz dalgaları kaya setlerinde kükreyerek yuvarlanırken; Dalgaların şarkısını bastıran nakaratı yükselttiklerini duydum — Lukannon Kumsalları — iki milyon güçlü ses.
Tuzlu lagünler kıyısındaki hoş konakların şarkısı, Kum tepelerinden paytak paytak inen soluyan bölüklerin şarkısı, Denizi alev alev köpürten gece yarısı danslarının şarkısı — Lukannon Kumsalları — avcılar gelmeden önce!
Sabahleyin buldum arkadaşlarımı (bir daha asla bulamam onları!); Alay alay gelip gittiler, bütün kıyıyı kararttılar. Köpük benekli açıklar üstünden, sesin yettiği yere dek, Karaya çıkanları selamladık, şarkıyla kumsala çıkardık onları.
Lukannon Kumsalları — boy atmış kışlık buğday — Damlayan, kıvrım kıvrım likenler, her şeyi ıslatan deniz sisi! Oyun alanımızın düzlükleri, pırıl pırıl, aşınmış, dümdüz! Lukannon Kumsalları — doğduğumuz yuva!
Sabahleyin buldum arkadaşlarımı, kırık, dağınık bir bölük. İnsanlar suda vurur bizi, karada sopayla döver; İnsanlar Tuz Evi'ne sürer bizi, aptal, uysal koyunlar gibi, Ve biz hâlâ Lukannon'u söyleriz — avcılar gelmeden önceki.
Dön de in, dön de in güneye; ah, Gooverooska, git! Derin Deniz Valilerine anlat derdimizi; Fırtınanın kıyıya attığı köpekbalığı yumurtası gibi bomboş kalmadan, Lukannon Kumsalları oğullarını bir daha tanımayacak!
