Bir zamanlar Atina'ya giden bir Yunan gemisi, Atina'nın limanı olan Pire'nin yakınlarındaki kıyı açıklarında battı. O çağda insanlara, özellikle de Atinalılara çok dostça davranan Yunuslar olmasaydı, herkes yok olup gidecekti. Ama Yunuslar gemisi batan insanları sırtlarına alıp onlarla kıyıya yüzdüler.

Yunanlıların âdetiydi: yolculuğa çıktıklarında evcil maymunlarını ve köpeklerini de yanlarına alırlardı. Böylece Yunuslardan biri suda çırpınan bir Maymun görünce onu insan sandı ve Maymunu sırtına çıkardı. Sonra onunla birlikte kıyıya doğru yüzdü.

Maymun, Yunusun sırtında ciddi ve ağırbaşlı bir tavırla dikildi.

"Siz şanlı Atina'nın bir yurttaşısınız, değil mi?" diye sordu Yunus nezaketle.

"Evet," diye yanıtladı Maymun gururla. "Ailem kentin en soylu ailelerinden biridir."

"Öyle mi," dedi Yunus. "Öyleyse Pire'yi de sık sık ziyaret edersiniz elbette."

"Evet, evet," diye yanıtladı Maymun. "Hem de nasıl. Onunla hiç ayrılmayız. Pire benim en yakın dostumdur."

Bu yanıt Yunusu şaşırttı ve başını çevirince neyi taşıdığını gördü. Hiç oyalanmadan daldı ve budala Maymunu kendi başının çaresine bakmaya bırakıp kurtaracak bir insan aramak üzere yüzüp gitti.

Bir yalan bir başkasını doğurur.