Kocaman bir Meşe, içinde ince Sazların yetiştiği bir derenin yanında dururdu. Rüzgâr estiğinde koca Meşe yüz kolunu göğe kaldırmış, gururla dimdik dururdu. Ama Sazlar rüzgârda yerlere kadar eğilir ve hüzünlü, kederli bir şarkı söylerdi.

"Yakınmakta haklısınız," dedi Meşe. "Suyun yüzünü kırıştıran en hafif esinti bile başınızı eğdiriyor; oysa ben, güçlü Meşe, uluyan fırtınanın önünde dimdik ve sapasağlam duruyorum."

"Bizim için kaygılanma," diye yanıtladı Sazlar. "Rüzgârlar bize zarar vermez. Onların önünde eğiliriz, bu yüzden kırılmayız. Sen bütün gururunla ve gücünle şimdiye dek darbelerine direndin. Ama son geliyor."

Sazlar konuşurken kuzeyden büyük bir kasırga koptu. Meşe gururla dikildi ve fırtınayla savaştı; boyun eğen Sazlar ise yerlere kadar eğildi. Rüzgâr öfkesini ikiye katladı ve birdenbire koca ağaç, kökünden sökülerek devrildi ve ona acıyan Sazların arasına serildi.

Direnmenin budalalık olduğu yerde boyun eğmek, inatla direnip yok olmaktan iyidir.