Uzun zaman önce bir gün, yaşlı bir Değirmenci ile Oğlu, satmayı umdukları bir Eşekle pazara gidiyordu. Eşeği çok yavaş sürüyorlardı; çünkü onu iyi durumda tutarlarsa satma şanslarının daha yüksek olacağını düşünüyorlardı. Anayolda yürürlerken birkaç yolcu onlara yüksek sesle güldü.

"Ne budalalık," diye haykırdı biri, "binebilecekken yürümek. Üçünün en aptalı, sandığınız kişi değil."

Değirmenci kendisine gülünmesinden hoşlanmadı, bu yüzden oğluna binmesini söyledi.

Yolda biraz daha ilerlemişlerdi ki üç tüccar yanlarından geçti.

"Vay canına, bu da ne?" diye haykırdılar. "Yaşlılığa saygı göster genç adam! İn de ihtiyar binsin."

Değirmenci yorgun olmadığı halde, yalnızca Tüccarların gönlünü hoş etmek için oğlanı indirdi ve kendisi binmek üzere tırmandı.

Bir sonraki turnikede, satmak için sebze ve başka şeylerle dolu pazar sepetleri taşıyan birkaç kadına yetiştiler.

"Şu ihtiyar budalaya bakın," diye haykırdı içlerinden biri. "Eşeğe kurulmuş, o zavallı oğlan da yürümek zorunda."

Değirmenci biraz canı sıkıldı, ama hoş görünmek için Oğlana arkasına binmesini söyledi.

Yeniden yola çıkar çıkmaz yoldaki başka bir topluluktan yüksek bir bağırış yükseldi.

"Ne suç," diye haykırdı biri, "zavallı dilsiz bir hayvanı böyle yüklemek! Onun onları taşımasındansa onların zavallı yaratığı taşıması daha uygun görünüyor."

"Herhalde zavallıcığın derisini satmaya gidiyorlar," dedi bir başkası.

Değirmenci ile Oğlu hemen aşağı indi; kısa süre sonra ikisi Eşeği bir sırığa asılı taşıyarak gelince pazar yeri velveleye verildi. Kalabalık bir insan topluluğu bu tuhaf manzarayı yakından görmek için koştu.

Eşek taşınmaktan hoşnutsuz değildi, ama o kadar çok insan gelip onu göstererek gülüp bağırdı ki, tepinip anırmaya başladı; sonra tam bir köprüden geçerlerken onu tutan ipler koptu ve ırmağa yuvarlandı.

Zavallı Değirmenci hüzünle evinin yolunu tuttu. Herkesi memnun etmeye çalışırken kimseyi memnun edememiş, üstelik Eşeğini de yitirmişti.

Herkesi memnun etmeye çalışırsan kimseyi memnun edemezsin.