Ay ışığıyla aydınlanan bir akşam, Tilki Efendi ormanda her zamanki gezintisini yaparken, yüksek ve yaşlı bir ağacın dalında, erişemeyeceği bir yerde tünemiş bir sürü Sülün gördü. Kurnaz Tilki çok geçmeden Sülünlerin onu açıkça görebileceği aydınlık bir ay ışığı lekesi buldu; orada arka ayakları üstünde doğruldu ve çılgın bir dansa başladı. Önce topaç gibi fır fır döndü, sonra bir aşağı bir yukarı sıçrayarak akla gelmedik cambazlıklar yaptı. Sülünler başları dönerek baktı. Onu bir an bile gözden kaçırmamak için gözlerini kırpmaya cesaret edemediler.

Tilki bir ağaca tırmanacakmış gibi yaptı, sonra devrilip ölü taklidi yaparak kımıldamadan yattı; bir an sonra ise sırtı havada dört ayak üstünde zıplıyor, gür kuyruğu ay ışığında gümüş kıvılcımlar saçar gibi titriyordu.

Bu sırada zavallı kuşların başı dönmeye başlamıştı. Tilki gösterisine baştan başlayınca da öyle sersemlediler ki, daldaki tutuşlarını yitirdiler ve birer birer Tilkinin önüne düştüler.

Tehlikeye fazla dikkat kesilmek bizi onun kurbanı yapabilir.