Bir zamanlar bir Kedi ile bir Tilki birlikte yolculuk ediyordu. Yol boyunca azık toplarken—şurada başıboş bir fare, burada semiz bir tavuk—lokmalar arasında vakit geçirmek için bir tartışmaya giriştiler. Ve yoldaşlar tartıştığında hep olduğu gibi, konuşma kişiselleşmeye başladı.

"Kendini çok zeki sanıyorsun, değil mi?" dedi Tilki. "Benden çok şey bildiğini mi iddia ediyorsun? Ben bir çuval dolusu hile bilirim!"

"Pekâlâ," diye karşılık verdi Kedi, "kabul, ben yalnızca bir hile bilirim; ama şunu söyleyeyim ki o bir hile seninkilerin binine bedeldir!"

Tam o sırada hemen yakında bir avcı borusu ve bir tazı sürüsünün havlamalarını duydular. Bir anda Kedi bir ağacın tepesine çıkmış, yaprakların arasına saklanmıştı.

"Benim hilem bu," diye seslendi Tilkiye. "Şimdi bakalım seninkiler ne edermiş."

Ama Tilkinin kaçmak için o kadar çok planı vardı ki, önce hangisini deneyeceğine karar veremedi. Tazılar peşindeyken bir oraya bir buraya kaçtı. İzini şaşırtmaya çalıştı, son hızla koştu, bir düzine ine girdi—ama hepsi boşuna. Tazılar onu yakaladı ve çok geçmeden övüngenin ve bütün hilelerinin sonunu getirdi.

Sağduyu her zaman kurnazlıktan değerlidir.