Bir zamanlar bir Kelebek güzel bir Güle âşık oldu. Gül de kayıtsız değildi; çünkü Kelebeğin kanatları altın ve gümüşten büyüleyici bir desenle bezenmişti. Böylece Kelebek yaklaşıp kanat çırparak onu ne kadar sevdiğini söyleyince, Gül gül pembesi kızardı ve evet dedi. Uzun uzun sevişmelerden ve fısıldanan nice bağlılık yemininden sonra Kelebek sevgilisinden şefkatle ayrıldı.

Ama ne yazık ki! Ona geri dönmesi çok uzun sürdü.

"Bağlılığın bu mu?" diye haykırdı Gül gözyaşları içinde. "Gideli asırlar oldu ve bunca zaman her türlü çiçekle gönül eğlendirdin. Sardunya Hanımı öperken gördüm seni; Muhabbetçiçeği Hanımın çevresinde de Bal Arısı seni kovalayana dek kanat çırptın. Keşke seni soksaydı!"

"Bağlılık mı!" diye güldü Kelebek. "Senden ayrılır ayrılmaz Zefir'in seni öptüğünü gördüm. Bombus Arısı Beyle rezilce gönül eğlendirdin ve gördüğün her Böceğe göz süzdün. Benden bağlılık bekleyemezsin!"

Kendinde yoksa başkalarından bağlılık bekleme.