Bir Yılan bir Kartalı gafil avlamayı başarmış ve Kartalın boynuna dolanmıştı. Kartal ne gagasıyla ne pençeleriyle Yılana ulaşabiliyordu. Düşmanını üstünden atmaya çalışarak göğün derinliklerine yükseldi. Ama Yılanın kavrayışı yalnızca sıkılaştı ve Kartal soluk soluğa yavaşça yeryüzüne indi.

Bir Köylü bu eşitsiz dövüşü görüverdi. Soylu Kartala acıyarak koştu ve çok geçmeden dolanan Yılanı gevşetip Kartalı kurtardı.

Yılan öfkeden köpürdü. Tetikte olan Köylüyü sokmaya fırsat bulamadı. Bunun yerine Köylünün kemerinde asılı su boynuzuna saldırdı ve zehrini onun içine boşalttı.

Köylü sonra evine doğru yola koyuldu. Yolda susayınca boynuzunu bir pınarda doldurdu ve tam içecekti. Ansızın kocaman kanatların uğultusu duyuldu. Kartal süzülerek indi, zehirli boynuzu kurtarıcısının ellerinden kaptı ve asla bulunamayacağı bir yere saklamak üzere onunla uçup gitti.

Bir iyilik hakkıyla karşılığını bulur.