Uzun zaman önce yaşayan bir adam, geleceği yıldızlarda okuyabildiğine inanıyordu. Kendine Müneccim diyor ve geceleri gökyüzüne bakarak vakit geçiriyordu.
Bir akşam köyün dışındaki açık yolda yürüyordu. Gözleri yıldızlara dikilmişti. Orada dünyanın sonunun yaklaştığını gördüğünü sandı; tam o sırada çamur ve suyla dolu bir çukura yuvarlandı.
Orada çamurlu suda kulaklarına kadar gömülmüş halde durup çıkabilmek için çılgınca çukurun kaygan yanlarını tırmalıyordu.
Yardım çığlıkları çok geçmeden köylüleri koşturdu. Onu çamurdan çıkarırken içlerinden biri dedi ki:
"Geleceği yıldızlarda okuduğunu iddia ediyorsun, ama ayağının dibindekini göremiyorsun! Belki bu sana tam önündekine daha çok dikkat etmeyi, geleceği de kendi başının çaresine bakmaya bırakmayı öğretir."
"Yeryüzünde tam burada olanı göremezken," dedi bir başkası, "yıldızları okumanın ne yararı var?"
Küçük şeylere dikkat et, büyükleri kendi başının çaresine bakar.