Aydınlık bir akşam, güneş görkemli bir dünyanın üstüne batarken bilge, yaşlı bir Horoz tünemek için bir ağaca uçtu. Dinlenmeye hazırlanmadan önce kanatlarını üç kez çırptı ve yüksek sesle öttü. Ama tam başını kanadının altına sokacakken boncuk gözleri bir kızıl parıltıyı ve uzun sivri bir burnu yakaladı; işte hemen altında Tilki Efendi duruyordu.

"Harika haberi duydun mu?" diye haykırdı Tilki, çok neşeli ve heyecanlı bir tavırla.

"Ne haberi?" diye sordu Horoz büyük bir soğukkanlılıkla. Ama içinde tuhaf, çırpıntılı bir duygu vardı; çünkü bilirsiniz, Tilkiden çok korkardı.

"Senin ailen, benimki ve bütün öteki hayvanlar anlaşmazlıklarını unutmaya ve bundan böyle sonsuza dek barış ve dostluk içinde yaşamaya karar verdi. Bir düşünsene! Seni kucaklamak için sabırsızlanıyorum! Haydi in aşağı sevgili dostum, bu mutlu olayı kutlayalım."

"Ne muhteşem!" dedi Horoz. "Bu habere gerçekten çok sevindim." Ama dalgın bir sesle konuşuyor ve parmak uçlarında yükselerek uzaklarda bir şeye bakıyor gibi görünüyordu.

"Ne görüyorsun?" diye sordu Tilki biraz kaygılanarak.

"Bana bu yana gelen birkaç Köpek gibi göründü. Herhalde onlar da güzel haberi duymuş olmalı ve—"

Ama Tilki gerisini dinlemek için beklemedi. Koşarak uzaklaştı.

"Dur," diye seslendi Horoz. "Neden kaçıyorsun? Köpekler artık senin dostun!"

"Evet," diye yanıtladı Tilki. "Ama belki onlar haberi duymamıştır. Üstelik neredeyse unuttuğum çok önemli bir işim var."

Horoz başını tüylerine gömüp uykuya dalarken gülümsedi; çünkü çok kurnaz bir düşmanı alt etmeyi başarmıştı.

Oyunbaz kolayca oyuna gelir.