Bir Aslan ormanda uyuyordu; koca başı pençelerinin üstünde duruyordu. Çekingen, küçük bir Fare beklenmedik biçimde onunla karşılaştı ve korkusuyla kaçma telaşı içinde Aslan'ın burnunun üstünden koştu. Şekerlemesinden uyanan Aslan, onu öldürmek için koca pençesini öfkeyle bu minicik yaratığın üstüne koydu.

"Beni bağışla!" diye yalvardı zavallı Fare. "Ne olur bırak gideyim, bir gün kesinlikle borcumu öderim."

Aslan bir Farenin kendisine yardım edebileceği düşüncesine çok eğlendi. Ama cömertti ve sonunda Fare'yi bıraktı.

Birkaç gün sonra ormanda avının peşine düşen Aslan, bir avcının ağının tuzağına yakalandı. Kendini kurtaramayınca ormanı öfkeli kükremeleriyle doldurdu. Fare sesi tanıdı ve çabucak ağın içinde debelenen Aslan'ı buldu. Onu bağlayan kalın halatlardan birine koştu ve halat kopana dek kemirdi; çok geçmeden Aslan özgürdü.

"Borcumu öderim dediğimde gülmüştün," dedi Fare. "Şimdi görüyorsun ki bir Fare bile bir Aslan'a yardım edebilir."

Bir iyilik asla boşa gitmez.