Kuzey Rüzgârı ile Güneş, hangisinin daha güçlü olduğu üstüne tartıştı. Onlar kızgınlıkla ve gürültüyle çekişirken yoldan pelerinine sarınmış bir Yolcu geçti.

"Şuna karar verelim," dedi Güneş, "şu Yolcunun pelerinini kim çıkarabilirse o daha güçlüdür."

"Pekâlâ," diye homurdandı Kuzey Rüzgârı ve hemen Yolcuya karşı soğuk, uğuldayan bir fırtına gönderdi.

İlk rüzgâr esintisiyle pelerinin uçları Yolcunun bedeninde savruldu. Ama Yolcu onu hemen sıkıca çevresine sardı ve Rüzgâr ne kadar sert estiyse Yolcu pelerini o kadar sıkı tuttu. Kuzey Rüzgârı öfkeyle pelerini çekiştirdi, ama bütün çabaları boşa gitti.

Sonra Güneş parlamaya başladı. Önce ışınları yumuşaktı; Kuzey Rüzgârı'nın acı soğuğundan sonraki hoş sıcaklıkta Yolcu pelerinini çözdü ve omuzlarından gevşekçe sarkmasına izin verdi. Güneşin ışınları gitgide daha da ısındı. Adam başlığını çıkardı ve alnını sildi. Sonunda öyle ısındı ki pelerinini çıkarıp attı ve kavurucu güneşten kaçmak için yol kenarındaki bir ağacın davetkâr gölgesine uzandı.

Zorbalığın ve gürültünün başaramadığını yumuşaklık ve tatlı dil başarır.