Bir zamanlar öyle tetikte bir Kedi varmış ki, bir Fare diri diri yenmek korkusuyla bıyıklarının ucunu bile göstermeye cesaret edemezmiş. O Kedi, pençeleri atılmaya hazır, sanki aynı anda her yerdeydi. Sonunda Fareler yuvalarından öyle çıkmaz oldu ki, Kedi bir tanesini yakalamak için zekâsını iyi kullanması gerektiğini gördü. Böylece bir gün bir rafa tırmandı ve bir pençesiyle birkaç ipe tutunarak kendini yukarıda tutup ölü gibi baş aşağı sarktı.

Fareler dışarı göz atıp onu o durumda görünce, bir suçunun cezası olarak oraya asıldığını sandılar. Önce çok ürkekçe başlarını çıkardılar ve dikkatle koklayıp durdular. Ama hiçbir şey kımıldamayınca hepsi Kedinin ölümünü kutlamak için sevinçle dışarı döküldü.

Tam o sırada Kedi tutunduğu yeri bıraktı ve Fareler şaşkınlıklarını üzerlerinden atamadan üç dördünün işini bitirdi.

Fareler artık her zamankinden daha sıkı biçimde evlerinde kaldı. Ama hâlâ Fare canı çeken Kedinin dağarcığında birden çok hile vardı. Baştan aşağı kaplanana dek kendini una buladı ve bir gözü Farelerde, un teknesine uzandı.

Nitekim Fareler çok geçmeden çıkmaya başladı. Kedi için tombul, genç bir Fare neredeyse pençelerinin altındaydı ki, Kedilerle ve tuzaklarla çok deneyimi olan, bunun bedelini kuyruğunun bir parçasıyla ödemiş yaşlı bir Sıçan, yaşadığı duvar deliğinden güvenli bir uzaklıkta doğruldu.

"Dikkat edin!" diye haykırdı. "O bir un yığını olabilir, ama bana çok Kediye benziyor. Her ne ise, güvenli bir uzaklıkta durmak en akıllıcası."

Akıllılar ikinci kez kandırılmaya izin vermez.