Kovuk bir ağaçta bir bal deposu bulunmuştu ve Eşekarıları balın kendilerine ait olduğunu kesin bir dille ilan etti. Arılar da hazinenin kendilerinin olduğundan aynı ölçüde emindi. Tartışma iyice sivrildi ve iş bir savaş olmadan çözülemeyecek gibi göründü; sonunda büyük bir sağduyuyla meseleyi bir yargıcın karara bağlamasına razı oldular. Böylece davayı ormanın o bölgesinin sulh yargıcı olan Sarıca'nın önüne getirdiler.

Yargıç davayı açtığında tanıklar, kovuk ağacın çevresinde yüksek sesle vızıldayan ve bedenleri Arılarınki gibi sarı siyah çizgili birtakım kanatlı yaratıklar gördüklerini bildirdi.

Eşekarılarının avukatı bu tanımın tam da müvekkillerine uyduğunu hemen ileri sürdü.

Böyle bir kanıt Yargıç Sarıca'nın karara varmasına yardım etmedi; bu yüzden düşünmeye vakit bulmak için duruşmayı altı hafta erteledi. Dava yeniden görüldüğünde iki tarafın da çok sayıda tanığı vardı. İlk olarak bir Karınca kürsüye çıktı ve tam çapraz sorguya çekilecekken bilge, yaşlı bir Arı Mahkeme'ye seslendi.

"Sayın yargıç," dedi, "dava altı haftadır sürüyor. Yakında karara bağlanmazsa bal hiçbir işe yaramaz olacak. Hem Arılara hem Eşekarılarına birer petek yapmalarının buyrulmasını öneriyorum. O zaman balın gerçekte kime ait olduğunu çabucak görürüz."

Eşekarıları yüksek sesle itiraz etti. Bilge Yargıç Sarıca bunu neden yaptıklarını hemen anladı: Bir petek yapıp onu balla dolduramayacaklarını biliyorlardı.

"Peteği kimin yaptığı ve kimin yapamayacağı açık," dedi Yargıç. "Bal Arılarındır."

Yetenek kendini işleriyle kanıtlar.