Bir zamanlar bir Eşek varmış; Efendisinin bir de Süs Köpeği varmış. Bu Köpek gözdeydi; Efendisinden nice okşama ve tatlı söz, ayrıca tabağından seçme lokmalar alırdı. Köpek her gün Efendisini karşılamaya koşar, oynaşarak sıçrar ve ellerini, yüzünü yalamak için üstüne atlardı.

Eşek bütün bunları büyük bir hoşnutsuzlukla görüyordu. İyi beslense de yapacak çok işi vardı; üstelik Efendisi ona hemen hiç aldırmıyordu.

Kıskanç Eşek, Efendisinin gözüne girmek için tek yapması gerekenin Köpek gibi davranmak olduğunu koydu budala kafasına. Böylece bir gün ahırından çıktı ve hevesle tıkırtılar çıkararak eve daldı.

Efendisini yemek masasında oturur bulunca çifte attı ve yüksek sesle anırarak masanın çevresinde başı dönmüşçesine sıçradı, bu sırada da masayı devirdi. Sonra Köpeğin yaptığını gördüğü gibi ön ayaklarını Efendisinin dizlerine dayadı ve yüzünü yalamak için dilini çıkardı. Ama ağırlığı sandalyeyi devirdi ve Eşek ile adam masadan dökülen kırık tabak yığınının içinde birlikte yuvarlandı.

Efendi Eşeğin bu tuhaf davranışından çok telaşlandı ve yardım isteyerek hizmetkârların dikkatini çekti. Efendinin bu sakar hayvan yüzünden içinde bulunduğu tehlikeyi görünce Eşeğin üstüne çullandılar ve tekmelerle, darbelerle onu ahıra geri sürdüler. Orada onu, kendisine sağlam bir dayaktan başka bir şey getirmeyen budalalığına yanmaya bıraktılar.

Birinde hoş karşılanan davranış, bir başkasında çok kaba ve küstahçadır.

Kendi doğana ve karakterine aykırı davranarak gözde olmaya çalışma.